सरोज ओझा 
-ललितपुर 

आवरणबाहिरको 
सदावहाँरको हासो 
र त्यो बास्नादार अत्तर
अनी सज्जाले लिपिएर पनि 
रङ्गहिन अन्तर्यमा 
गुज्रिरहेका चोलाहरु 
रङ्गहरुको लालित्यमा
लुटपुटिएर 
गर्विलो भविष्यको खोजीमा 
प्रतिक्षारत, सोचमग्न 
र संघर्षरत मनुवाहरु 
के तिमी भन्न सक्छौ  ? 
कति कठोर छ समय 
कति कठोर छ दुनियाँ
मानवरुपी हृदयहरु 
अनि कति फिक्का छन रङ्गहरु !

बाहिरी दुनियाँले 
देख्ने वहारहरु 
र तिम्रो सदावहार 
मुस्कानको बयानभित्र 
तिमीले लुकाएर
राखेका पिडाहरु 
तिमीभित्रको वेचैनी 
तिमी भित्रको दुखाई 
तिम्रो मनको वेदना 
तिम्रो मनको रुवाई 
के तिमी 
बयान गर्न सक्छौ ? 
तिम्रा 
रङ्गिन सपनाभित्रका 
स्वप्नहिन जीवनका भोगाईहरु ! 

ए रङ्गहिन रङ्गिन मान्छे 
के तिमी 
अभिव्यक्त गर्न सक्छौ ? 
सांसारिक आडम्बरको 
खोल ओडेर 
तिमीले बिताएका 
कठोर दिन अनि रातहरु 
रङ्गिन  दुनियाँभित्र 
दवाब  र अभावहरु 
लुकेका छिपेका 
अनि दविएका, दबाईएका 
कठोरतम पलहरु !

ए रङ्गहिन रङ्गिनहरु, 
के तिमी बयान गर्न सक्छौ ? 
आकाशको छेलमा 
चार किल्ला, पर्खालभित्र 
चिरिच्याट्ट अलिशान महल 
चोटा र कोठाहरुभित्रका 
वास्तविक कथा 
तिमीले भोग्दै आएका 
अभाव 
यो देखावटि रवाफ 
देखावटी ठाँट 
तिता अनुभवहरु 
के सम्झन सक्छौ ? 
नमिठा अतितहरु 
आफुभित्रको क्रन्दन 
अनि
आफुभित्रको अश्रु आशुहरु 
हतासिएका डोबहरु 
र डगमगाएका तिम्रा चालहरु ! 

ए रङ्गहिन रङ्गिन मान्छे 
के तिमी बयान गर्न सक्छौ ? 
जीवनका उछालहरु
जीवनका भुईचालहरु 
अनि  बेला बेला 
मनमा  
गईरहने पराकम्पन्न 
र आईरहने छालहरु 
हुरी बतास अनि 
सन्त्रासले ल्याउने हतास ! 

के अलाप्न सक्छौ ? 
बेहाल समयको पिडा 
अनि, 
रङ्गिन मान्छेको रङ्गहिन दुनियाँ 
वास्तवमा 
तिमीले चढेका 
विघ्न दुस्खका पहाड 
अटटाहस र पिडा लुकाएर 
जीवनको क्यानभासमा 
लाली पोतेरै भएपनि   
सुवास छर्दै बास्नादार 
जीवन जिउने तिम्रो कला 
महान छ ! 

ए ! रङ्गहिन रङ्गिन मान्छे 
तिमी आँफैमा महान छौँ 
भुंग्रोको आगोमा जल्दै गरेको 
कोईला जस्तै 
आभाविहिन ज्वालामुखीको 
मुस्लो र लाभा जस्तै 
आफु भित्रभित्रै पिल्सिएर पनि 
दन्किएर चमकदिने 
सामर्थ्य देखाएर 
अरुलाई सुखै सुख 
खुशी नै खुशी बाड्ने 
तिमी, 
रङ्गहिन रङ्गिन मान्छे 
तिमीलाई सलाम छ ! 
लाख लाख सलाम छ ! !